باید عادت کنم با حال و روزم                                  من این روزا رو آسون سر نکردم

سلام دنیای زیبای من...

باز باران بهاری می خورد بر بام خانه
من به یاد کودکی هام
مینشینم بر لب بام
دستها را رو به بالا
می کشانم تا بگیرم قطرهای ریز باران
... باز باران بهاری می خورد بر بام خانه
چشمهارا رو به بالا
آسمان شب چه زیبا
زیر باران میخورم تاب
چرخ چرخان لنگ لنگان
میپرم بالا و پائین
باز باران بهاری...
ط.ح

من در نگاه تو سکوت را تجربه کردم
چون تنها راه ارتباط من و تو چشمانت هستند
پس باز هم به یاد تو سکوت خواهم کرد
تا یاد نگاه قشنگت در ذهنم تداعی شود
ط.ح

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
اعتباری به خروسِ سحری، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
... كه مـؤذّن، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
كه سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
كه سحرگاه كسی
بقچه در زیر بغل،
راهیِ حمّامی نیست
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
رفتگر مُرده و این كوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
ماكیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
كه در این شهر، دگر مستی نیست
كه تو وقتِ سحر، آنگاه كه از میكده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

كـــــوك كـــــن ســـــاعتِ خـــــویـــــش !
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر
و در این شهر سحرخیزی نیست

و سـحر نـزدیک است ....!

هان ... این چایی واقعاً لذت بخش

همش از این قسمت شروع شد

احساسم را نمی فروشم ،
حتی به بالاترین بها ...
ولی آنگونه که بخواهم
خرج می کنم ...
برای آنهایی که لایق آن هستند ...

«؟» در فلق بود كه پرسید سوار.
آسمان مكثی كرد.
رهگذر شاخه نوری كه به لب داشت به تاریكی شن ها
بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت‌:
...
«نرسیده به درخت‌،
كوچه باغی است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ‌، سر به در می آرد،
پس به سمت گل تنهایی می پیچی‌،
دو قدم مانده به گل‌،
پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی‌:
كودكی می بینی

رفته از كاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او می پرسی
خانه دوست كجاست.

در دنیا جای کافی برای همه هست...
پس به جای اینکه جای کسی را بگیری سعی کن جای خودت را پیدا کنی!

یادت باشد!
بزرگ‌ترین كسی كه می‌تواند به تو كمك كند خودت هستی.
پس هر روز به سوی خودت امواج مثبت و سرشار از عشق، ارسال كن !

بهترین روزهایت را به کسانی هدیه کن که بدترین روزها در کنارت بودند . . .

به یاد پیشان خودم